ความเสี่ยงสูงสุดในการนำทางแบบจำลองการผลิตคานบันไปใช้คือ การนำไปใช้โดยขาดความเข้าใจอย่างแท้จริง จนทำให้คานบันกลายเป็นเพียงเครื่องประดับบนผนังเท่านั้น การนำไปใช้อย่างแท้จริงต้องมองคานบันเป็นเครื่องมือจัดการคุณภาพของ WIP เป็นอันดับแรก มิใช่เพียงแค่หน้าจอแสดงผลข้อมูล
1. ความเข้าใจผิดที่พบบ่อย: มองว่าแบบจำลองเป็นผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป
โรงงานหลายแห่งได้รับชุดแบบจำลองคานบันการผลิตแล้วนำข้อมูลใส่ลงไปเพื่อใช้งานทันที ซึ่งมักส่งผลให้เกิดข้อมูลซ้ำซ้อนในสามระดับ ได้แก่ คานบันที่สถานีงาน, คานบันบริเวณข้างสายผลิต และภาพรวมของ ตัวอย่างเช่น หากเกิดเหตุหยุดสายผลิตผิดปกติ คานบันอาจยังคงแสดงแผนการผลิตเดิมอยู่ แบบจำลองทำหน้าที่ได้เพียงโครงสร้างพื้นฐานเท่านั้น โดยฟิลด์ข้อมูลและกฎการกระตุ้นต้องถูกกำหนดขึ้นให้สอดคล้องกับขั้นตอนกระบวนการเฉพาะของแต่ละพื้นที่
2. ข้อผิดพลาดที่แท้จริง: แหล่งข้อมูลไม่ตรงกันและจังหวะการอัปเดตไม่เหมาะสม
สมมติว่ามีโรงงานอิเล็กทรอนิกส์สมมติที่มีการเปลี่ยนรุ่นการผลิตบนสาย SMT บ่อยครั้ง หากคานบันดึงข้อมูลคำสั่งงานจาก ERP ในรอบชั่วโมง มันจะยังคงแสดงรุ่นสินค้าเก่าต่อไปอีกครึ่งชั่วโมงหลังการเปลี่ยนรุ่น ส่งผลให้ผู้ปฏิบัติงานเพิกเฉยต่อการแสดงผลทั้งหมด อีกข้อผิดพลาดหนึ่งคือการสร้างหน้าจอแสดงผลโดยไม่มีการปิดวงจรการจัดการ หากไฟสีแดงแสดงถึงปัญหาแต่ไม่มีผู้รับผิดชอบเข้ามาจัดการ WIP จะสะสมที่สถานีทดสอบโดยไม่ได้รับการควบคุม นอกจากนี้ สำหรับสถานีงานที่ไวต่อไฟฟ้าสถิต (ESD-sensitive) หากแบบจำลองคานบันไม่มีฟิลด์สำหรับสถานะการป้องกันไฟฟ้าสถิต โซ่การติดตามคุณภาพก็จะขาดตอน
3. วิธีการหลีกเลี่ยง: กำหนดกฎข้อยกเว้นก่อนเลือกแบบจำลอง
1. ชัดเจนในคำถามที่คานบันแต่ละประเภทต้องการตอบ: คานบันที่สถานีงานต้องตอบคำถามว่า "ฉันกำลังทำอะไรที่นี่และผลผลิตเป็นอย่างไร" คานบันบริเวณข้างสายผลิตต้องตอบคำถามว่า "WIP สะสมอยู่ที่ไหนและมีวัสดุขาดแคลนหรือไม่" และคานบันระดับต้องตอบคำถามว่า "มีข้อยกเว้นอะไรเกิดขึ้นในวันนี้และสาเหตุของการหยุดสายคืออะไร" 2. ระบุแหล่งข้อมูลทีละรายการ: คำสั่งงานมาจากระบบบริหารระดับองค์กรต้นน้ำ (ERP), สถานะผ่านสถานีมาจาก MES และสถานะอุปกรณ์มาจาก SCADA ควรตั้งค่าความถี่ในการอัปเดตตามรอบเวลาของกระบวนการ สำหรับสายผลิตที่มีการเปลี่ยนรุ่นบ่อย ต้องสามารถอัปเดตได้ในระดับนาที 3. จองพื้นที่สำหรับข้อมูลคุณภาพไว้ในแบบจำลอง: ผลผลิต, อัตราความสำเร็จในรอบแรก, สถานะการป้องกัน ESD และชื่อผู้รับผิดชอบในการตอบสนองต่อข้อยกเว้น ล้วนเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ 4. สร้างกลไกการตอบสนอง: ระบุชัดเจนว่าใครเป็นผู้เริ่มดำเนินการเมื่อไฟแดงขึ้น และกรอบเวลาที่ต้องปิดเรื่องนั้น เขียนกฎเหล่านี้ลงในค่ากำหนดของแบบจำลองคานบัน เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่ไฟกระพริบแต่ไม่มีการจัดการใดๆ
4. แนวปฏิบัติที่ดีที่สุด: ทดสอบในขนาดเล็กก่อนขยายผล
ขั้นแรก ให้เลือกสายผลิตหนึ่งสายหรือหนึ่งแห่งเพื่อทำการทดลองเป็นเวลาสองสัปดาห์ ใช้เวลาจริงของรอบการผลิตเพื่อตรวจสอบความล่าช้าในการอัปเดตและอัตราการรับทราบปัญหา ก่อนที่จะนำแบบจำลองนี้ไปขยายผลในวงกว้าง สรุปได้ว่า แบบจำลองกำหนดรูปลักษณ์ภายนอก ในขณะที่แหล่งข้อมูลและการปิดวงจรการจัดการคือปัจจัยที่กำหนดว่าผู้คนจะใช้งานคานบันนั้นอย่างแท้จริงหรือไม่