A: ได้ ข้อมูลสามารถเชื่อมต่อถึงกันได้ กุญแจสำคัญของการบูรณาการไม่ได้อยู่ที่ตัวคานบันเอง แต่อยู่ที่ว่าระบบแม่แบบนั้นมีการจัดเตรียมชั้นอินเทอร์เฟซมาตรฐานสำหรับแลกเปลี่ยนข้อมูลหรือไม่ หากแม่แบบการออกแบบคานบันเป็นเพียงเครื่องมือวาดภาพ มันก็จะยังคงแยกขาดจาก ERP และ MES โซลูชันที่ใช้งานได้จริงจะต้องผูกโยงองค์ประกอบข้อมูลทุกส่วนภายในแม่แบบเข้ากับฟิลด์เฉพาะของอินเทอร์เฟซ
1. แก่นแท้ของการบูรณาการคือการจับคู่ฟิลด์ในแม่แบบกับฟิลด์ของอินเทอร์เฟซ รายการทั้งหมดบนคานบัน ไม่ว่าจะเป็นปริมาณผลผลิต อัตราความได้คุณภาพ สถานะอุปกรณ์ และความก้าวหน้าของงานสั่งผลิต ต้องระบุแหล่งที่มาของข้อมูลให้ชัดเจนในช่วงขั้นตอนการออกแบบแม่แบบ ตัวอย่างเช่น ข้อมูลงานสั่งผลิตจะถูกดึงมาจากตารางคำสั่งผลิตในระบบจัดการระดับองค์กรด้านต้นน้ำ (ERP) ในขณะที่ข้อมูลผลผลิตแบบเรียลไทม์และเวลาในการดำเนินการจะดึงมาจากจุดเก็บรวบรวมข้อมูลในกระบวนการของระบบปฏิบัติการการผลิต (MES) แม่แบบจะบันทึกความสัมพันธ์ในการผูกโยงเหล่านี้ ในระหว่างการรันโปรแกรม บริการระดับกลางจะทำหน้าที่ดึงข้อมูลตามรอบการอัปเดต แทนที่จะให้คานบันเชื่อมต่อโดยตรงกับฐานข้อมูล
2. มีวิธีการบูรณาการที่นิยมใช้สามวิธี วิธีแรกคือการเชื่อมต่อผ่าน API โดยให้ระบบ ERP หรือ MES เปิดใช้งานอินเทอร์เฟซ REST หรือ WebService เพื่อให้ระบบคานบันเรียกใช้งานเป็นระยะ ซึ่งเหมาะสมกับสภาพแวดล้อมที่มีผู้ให้บริการหลายราย วิธีที่สองใช้ตารางกึ่งกลางหรือวิว (View) โดยการสร้างวิวแบบอ่านอย่างเดียวในฐานข้อมูลที่ทั้งสองฝ่ายตกลงกัน ซึ่งช่วยให้สามารถนำไปใช้ได้รวดเร็วแต่ต้องให้ความสำคัญกับการแยกสิทธิ์การเข้าถึง วิธีที่สามเกี่ยวข้องกับการสมัครรับข้อความ (Message Subscription) โดยที่ MES จะส่งการเปลี่ยนแปลงของงานสั่งผลิตหรือเหตุการณ์เตือนภัยไปยังคิวข้อความเพื่อให้คานบันตอบสนองแบบเรียลไทม์ ซึ่งเหมาะอย่างยิ่งสำหรับสายการผลิตที่มีรอบการทำงานสั้นและต้องการการอัปเดตในระดับวินาที
3. การออกแบบแม่แบบต้องสำรองช่องว่างสำหรับการขยายในอนาคต สมมติว่ามีโรงงานผลิตชิ้นส่วนรถยนต์แห่งหนึ่งซึ่งระบบ ERP ดูแลเรื่องงานสั่งผลิตและวัสดุ ส่วนระบบ MES ดูแลเรื่องอุปกรณ์และกระบวนการ ในแม่แบบคานบัน "ปริมาณที่กำหนด" และ "ปริมาณที่ทำได้จริง" ต้องถูกผูกโยงแยกกัน โดยอย่างแรกมาจาก ERP และอย่างหลังมาจาก MES มิฉะนั้น นิยามที่ไม่สอดคล้องกันจะทำให้เจ้าหน้าที่หน้างานสูญเสียความเชื่อมั่นต่อการแสดงผล นอกจากนี้ แนะนำให้ทำการกำหนดค่าการจับคู่ฟิลด์ที่ชั้นแม่แบบ เพื่อว่าการเปลี่ยนไปใช้สายการผลิตอื่น ๆ จะทำได้เพียงการแก้ไขการจับคู่โดยไม่ต้องปรับเปลี่ยนโครงสร้างของแม่แบบเอง
4. ข้อเสนอแนะในการนำไปปฏิบัติ: ประการแรก ระบุแหล่งข้อมูลที่เป็นเอกลักษณ์ของแต่ละเมตริกบนคานบันให้ชัดเจน ประการสอง ยืนยันความถี่ในการอัปเดตอินเทอร์เฟซและกลไกการลองซ้ำเมื่อเกิดข้อผิดพลาด สุดท้าย ให้ทำการทดลองใช้งานในขนาดเล็กเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เพื่อตรวจสอบความสอดคล้องของข้อมูล