โรงงานจำนวนมากเมื่อเริ่มใช้ระบบค่าจ้างแบบงานชิ้น มักมุ่งเน้นเพียงการคำนวณราคาต่อหน่วยและสูตรต่างๆ โดยเชื่อว่ายิ่งมีการกำหนดราคาที่ละเอียดและสมการที่ซับซ้อน จะยิ่งนำไปสู่ความสำเร็จ ปัญหาหลักที่แท้จริงอยู่ที่การหาแหล่งที่มาของข้อมูลและพื้นฐานของตัวเลขเหล่านั้น แม้จะมีราคาต่อหน่วยที่ดึงดูดใจ แต่หากปริมาณการผลิตที่สถานีทำงานขึ้นอยู่กับหัวหน้าทีมจดบันทึกในสมุดหรือพนักงานรายงานด้วยตนเอง ย่อมก่อให้เกิดข้อพิพาทในช่วงสิ้นเดือนอย่างแน่นอน ประสบการณ์ต่อไปนี้คือบทเรียนจากข้อผิดพลาดในอดีต เพื่อเป็นข้อเตือนใจสำหรับเพื่อนร่วมงานที่กำลังรับหน้าที่นี้
1. ควบคุมแหล่งที่มาของข้อมูลการผลิต อย่าพึ่งพาการรายงานด้วยมือ
จุดล้มเหลวที่สำคัญที่สุดของระบบค่าจ้างแบบงานชิ้นในสายประกอบอิเล็กทรอนิกส์ คือ สถิติการผลิต ด้วยกระบวนการต่างๆ เช่น การใส่ชิ้นส่วน การบัดกรี การทดสอบ และการบรรจุภัณฑ์ การกรอกแบบฟอร์มด้วยมือย่อมนำไปสู่การบันทึกที่ตกหล่น บันทึกซ้ำซ้อน และการแก้ไขย้อนหลัง สมมติว่าโรงงานผลิตแผงวงจรไฟกำลังแห่งหนึ่งมีพนักงานสามคนแบ่งปันแผ่นโอนถ่ายเดียวกันบนสายการใส่ชิ้นส่วน จำนวนชิ้นส่วนที่แต่ละคนใส่จะขึ้นอยู่กับเครื่องหมายนับที่สมัครใจเท่านั้น เมื่อถึงสิ้นเดือนบัญชีจะไม่ตรงกัน พนักงานรู้สึกว่าถูกนับน้อย ในขณะที่หัวหน้าทีมสงสัยว่ามีการรายงานเกินจริง นำไปสู่ข้อโต้แย้งที่ต้องยุติด้วยการประนีประนอม วิธีที่ถูกต้องคือการผูกการนับเข้ากับกระบวนการเฉพาะเจาะจง เช่น การสแกนรหัสที่แต่ละสถานี การนับโดยอุปกรณ์ และการบันทึกอัตโนมัติที่สถานีทดสอบ ข้อมูลจะถูกเข้าสู่ระบบโดยตรง โดยบุคลากรทำหน้าที่ยืนยันเฉพาะกรณีผิดปกติเท่านั้น เมื่อแหล่งข้อมูลมีความสะอาดแล้ว ราคาต่อหน่วยและสูตรต่างๆ ในขั้นตอนถัดไปจึงมีความหมาย ทำให้ระบบค่าจ้างแบบงานชิ้นในสายประกอบอิเล็กทรอนิกส์สามารถดำเนินการได้อย่างยั่งยืน
2. มาตรฐานสถานีทำงานต้องสอดคล้องกับกฎเกณฑ์ค่าจ้างแบบงานชิ้น
ระบบค่าจ้างแบบงานชิ้นมักล้มเหลวไม่ใช่เพราะปัญหาเรื่องเงินทอง แต่เนื่องจากพนักงานไม่ทราบว่ากิจกรรมของตนอยู่ในกระบวนการใด หรือมาตรฐานใดที่ใช้บังคับ นี่คือคุณค่าของ ESOP (คู่มือปฏิบัติงานอิเล็กทรอนิกส์) ที่ปรากฏขึ้น หน้าจอที่สถานีทำงานควรแสดงไม่เพียงแต่แผนภาพการประกอบ แต่ยังรวมถึงราคาต่อหน่วยของกระบวนการนั้น และเกณฑ์ในการตัดสินผ่านหรือไม่ผ่าน พนักงานสามารถมองเห็นได้ทันที ดำเนินการตรวจสอบตนเอง และรายงานความเสร็จสิ้น ช่วยขจัดข้อพิพาทประเภท "ฉันคิดว่านี่นับเป็นกระบวนการอื่น"
3. รายการผ่านและรายการไม่ผ่านต้องนับแยกกัน ชั่วโมงการทำงานใหม่ไม่ควรคลุมเครือ
ความเสี่ยงสำคัญของระบบค่าจ้างแบบงานชิ้นอยู่ที่งานซ่อมแซม สมมติว่าสถานีทดสอบที่ปลายสาย SMT ระบุหน่วยเสียที่ถูกส่งกลับเพื่อซ่อมแซม งานซ่อมแซมนี้ถือเป็นผลผลิตหรือไม่? เป็นโควตาของใคร โรงงานหลายแห่งในระยะแรกมักจะลดรูปโดยการรวมงานซ่อมแซมไว้ในคำนวณค่าจ้างแบบงานชิ้น ส่งผลให้อัตราความเสียหายเพิ่มขึ้นอย่างเงียบๆ เนื่องจากงานซ่อมสร้างรายได้ วิธีการปฏิบัติที่ดีคือให้นับเฉพาะหน่วยที่ผ่านดีสำหรับค่าจ้างแบบงานชิ้น บันทึกหน่วยที่ไม่ผ่านแยกต่างหากพร้อมการติดตามไปยังสถานีทำงานผู้รับผิดชอบ และจัดการชั่วโมงงานซ่อมแซมภายใต้กรอบเงินอุดหนุนแยกต่างหาก สิ่งนี้พึ่งพาข้อมูลจากขั้นตอนการตรวจสอบ: การเก็บรวบรวมข้อมูลการทดสอบอัตโนมัติและการแสดงตัวบ่งชี้สีแดงสำหรับรายการที่ไม่ผ่าน ทำให้ชัดเจนว่าแผงวงจรใดไม่ผ่านที่กระบวนการใด ระบบค่าจ้างแบบงานชิ้นในสายประกอบอิเล็กทรอนิกส์จะทนต่อการตรวจสอบของพนักงานได้ด้วยบันทึกที่สามารถติดตามได้เช่นนี้
4. อย่าคาดหวังการคัดลอกด้วยมือสำหรับการเก็บข้อมูล การเชื่อมต่อเครือข่ายเครื่องมือเป็นเงื่อนไขเบื้องต้น เพื่อให้ได้ค่าจ้างแบบงานชิ้นที่แม่นยำ ปริมาณการผลิตและจำนวนหน่วยที่ผ่านการทดสอบในกระบวนการต่างๆ ไม่สามารถพึ่งพาการคัดลอกตารางด้วยมือได้ Regarding การเก็บข้อมูลจากเครื่องมือและระบบควบคุม โซลูชันระดับโรงงานเดียวรองรับการเชื่อมต่อได้มากกว่า 250 เครื่องมือ โดยไม่มีขีดจำกัดจำนวนสาขาโรงงาน ข้อมูลการทดสอบจะถูกเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์แบบเรียลไทม์ กระตุ้นการแจ้งเตือนอัตโนมัติเมื่อพบความผิดปกติของอัตราผลผลิตหรือค่า CPK หลังจากพนักงานทดสอบแผงวงจร ข้อมูลจะถูกบันทึกอัตโนมัติโดยไม่ต้องหยุดเพื่อกรอกแบบฟอร์ม ทำให้สามารถสร้างตัวเลขการผลิตแบบงานชิ้นได้อย่างเป็นธรรมชาติ
5. กฎระเบียบต้องมีการบันทึก; การสรุปยอดสิ้นเดือนต้องมีหลักฐาน
หลังจากจ่ายค่าจ้างแบบงานชิ้น พนักงานมักถามว่า "คำนวณตัวเลขนี้ได้อย่างไร?" หากระบบมีเพียงผลลัพธ์โดยไม่มีรายละเอียดของกระบวนการ ต้นทุนในการอธิบายจะสูงมาก โมดูลการตรวจสอบที่มีระบบเก็บภาพถ่ายและระบบ Kanban อิเล็กทรอนิกส์สามารถช่วยในเรื่องนี้ได้ สถานะคุณภาพของกระบวนการสำคัญได้รับการสนับสนุนด้วยภาพถ่าย และประวัติของอุปกรณ์ถูกบันทึกไว้ เมื่อเกิดข้อบกพร่องในการผลิต สามารถเรียกดูสภาพเดิมของสถานที่ได้
บทสรุป: ในระบบค่าจ้างแบบงานชิ้นของสายประกอบอิเล็กทรอนิกส์ ตารางราคาต่อหน่วยเป็นเพียงขั้นตอนสุดท้ายเท่านั้น หากสี่ขั้นตอนก่อนหน้า ได้แก่ การเก็บรวบรวมข้อมูลการผลิต การผูกกระบวนการ การตัดสินผ่าน/ไม่ผ่าน และการจัดทำเอกสารข้อมูล ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาอย่างเหมาะสม แม้จะมีการกำหนดราคาต่อหน่วยที่แม่นยำเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ แนะนำให้ทดลองนำร่องในกระบวนการที่จัดการข้อมูลได้ง่ายที่สุด เช่น การทดสอบและการบรรจุภัณฑ์ เมื่อกระบวนการเหล่านี้ดำเนินไปอย่างราบรื่น จึงขยายไปสู่กระบวนการใส่ชิ้นส่วนและการบัดกรี