คำตอบ: บทสรุปหลักคือ การผสานระหว่างระบบจัดการคานบันการผลิตกับระบบ ERP/MES ไม่ได้ขึ้นอยู่กับจำนวนอินเทอร์เฟซ แต่ขึ้นอยู่กับความชัดเจนของขอบเขตว่า "ใครเป็นผู้สร้างข้อมูลและใครเป็นผู้บริโภคข้อมูล" เมื่อขอบเขตนี้ชัดเจน จำนวนอินเทอร์เฟซจะลดลงโดยธรรมชาติ ในทางกลับกัน หากขอบเขตไม่ชัดเจน แม้จะมีอินเทอร์เฟซจำนวนมากก็ยังคงเกิดปัญหาการตรวจสอบความถูกต้องของข้อมูลอยู่ตลอดเวลา
1. ความแตกต่างระหว่างระบบที่มีการผสานและไม่มีการผสาน
เมื่อไม่มีการผสาน คำสั่งงานที่แสดงบนคานบันจะถูกส่งออกด้วยตนเองจาก ERP ไปยังไฟล์ Excel แล้วนำข้อมูลนั้นป้อนกลับเข้าสู่ระบบคานบันอีกครั้ง ข้อมูลผลผลิตจากการผลิตในระบบ MES จะถูกหัวหน้าทีมคัดลอกด้วยตนเองเพื่อนำไปรายงานผล แต่ละระบบจะบันทึกข้อมูลของตนเองแยกจากกัน ตัวอย่างเช่น เวลา 15.00 น. คานบันอาจแสดงผลว่าผลิตเสร็จแล้ว 800 หน่วย ในขณะที่ ERP ยังแสดงเพียง 650 หน่วย ทำให้ผู้วางแผนต้องโทรสอบถามหน้างานเพื่อหาข้อเท็จจริง หลังจากมีการผสาน กระบวนการต่างๆ เช่น การกระจายคำสั่งงาน การรายงานการผลิต และการดึงวัสดุ จะทำงานอัตโนมัติ คานบันจะแสดงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงภายในระบบ ERP และ MES โดยไม่ต้องมีการถ่ายโอนข้อมูลด้วยตนเอง
2. มิติที่หนึ่ง: การไหลลงของคำสั่งงานและโครงสร้างรายการวัสดุ (BOM) จาก ERP
ERP ทำหน้าที่เป็นแหล่งกำเนิดของคำสั่งงานและโครงสร้างรายการวัสดุ (BOM) วิธีการผสานทั่วไปเกี่ยวข้องกับการใช้ตารางกลางหรือการเรียกตรวจสอบ API ตามกำหนดเวลา เพื่อซิงโครไนซ์คำสั่งการผลิต หมายเลขชิ้นส่วน ปริมาณที่กำหนด และวันส่งมอบจาก ERP ไปยังระบบคานบัน จากนั้นระบบคานบันจะทำการแบ่งย่อยและแสดงข้อมูลดังกล่าวตามสายการผลิตและสถานีงาน จุดสำคัญที่ต้องระวังคือ ระบบคานบันไม่ควรแก้ไขสถานะของคำสั่งงานใน ERP โดยตรง ระบบคานบันควรมีหน้าที่เฉพาะในการแสดงผลและการกระตุ้นเท่านั้น การอัปเดตสถานะต้องถูกเขียนกลับผ่านอินเทอร์เฟซมาตรฐาน มิเช่นนั้นอาจเกิดความขัดแย้งระหว่างเครื่องสถานะ (state machines) ของทั้งสองระบบได้
3. มิติที่สอง: การไหลขึ้นของข้อมูลผลผลิตและกระบวนการไปยัง MES
MES เป็นผู้จัดการกระบวนการผลิต ข้อมูลเช่น ผลลัพธ์ของอุปกรณ์ บันทึกการเคลื่อนย้ายสถานี และบันทึกข้อบกพร่อง จะถูกสร้างขึ้นภายในระบบ MES ระบบคานบันจะรับข้อมูลเหล่านี้ผ่านอินเทอร์เฟซหรือทำการดึงข้อมูลตามกำหนดเวลาเพื่อดึงข้อมูลผลผลิตจริง อัตราความสำเร็จ และอัตราผลผลิตมาแสดงบนคานบัน ในโรงงานหลายแห่ง ระบบคานบันจะอ่านข้อมูลจาก MES แต่ไม่เขียนข้อมูลกลับเข้าระบบ วิธีนี้ถือว่าถูกต้องเนื่องจากคานบันทำหน้าที่เป็นผู้บริโภคมากกว่าผู้ผลิต การรักษาความรับผิดชอบเดียวช่วยให้ระบบมีความเสถียร
4. มิติที่สาม: การแจ้งเตือนความผิดปกติและการดึงวัสดุซึ่งกระตุ้นการกระทำสองทิศทาง
ชั้นนี้มักถูกมองข้าม การเรียกเตือน Andon และการแจ้งเตือนขาดแคลนบนคานบันต้องสามารถกระตุ้นการดำเนินการด้านท้ายน้ำได้ เช่น สั่งให้ MES หยุดสายการผลิต หรือกระตุ้นให้ ERP สร้างคำสั่งเติมสินค้า ซึ่งถือเป็นรูปแบบการผสานแบบสองทิศทาง ทางเลือก A คือการส่งการจราจรทั้งหมดผ่านบัสบริการองค์กร (ESB) เพื่อประมวลผลแบบรวมศูนย์ ซึ่งเป็นมาตรฐานแต่มีน้ำหนักมาก ทางเลือก B คือการใช้อินเทอร์เฟซแบบจุดต่อจุด ซึ่งมีน้ำหนักเบาแต่อาจมีต้นทุนการบำรุงรักษาที่สูงขึ้นในอนาคต สายการผลิตขนาดกลางถึงเล็กมักจะเลือกใช้ทางเลือกหลัง ในขณะที่สายการผลิตขนาดใหญ่อาจค่อยๆ ปรับเปลี่ยนไปสู่สถาปัตยกรรม ESB ในภายหลัง
คำแนะนำแบบองค์รวม: ขั้นแรก ให้กำหนดเส้นทางหลักสองทาง ได้แก่ การกระจายคำสั่งงานแบบไหลลง และการรายงานผลผลิตแบบไหลขึ้น จากนั้นเพิ่มตัวกระตุ้นความผิดปกติตามความต้องการเฉพาะของสถานการณ์