ความสำเร็จในการนำระบบคานบัน (Kanban) ทางการผลิตแบบลีนไปใช้นั้น ไม่ได้ขึ้นอยู่กับประเภทของหน้าจอที่ซื้อหา แต่ขึ้นอยู่กับการกำหนดองค์ประกอบสำคัญสามประการให้ชัดเจนก่อน ได้แก่ ข้อมูลใดจะถูกแสดง ใครจะเป็นผู้อัปเดตข้อมูล และกระบวนการจัดการข้อยกเว้น (exceptions) จะดำเนินการอย่างไร โรงงานจำนวนมากล้มเหลวเพราะมองว่าโครงการนี้เป็นการจัดซื้ออุปกรณ์แสดงผลเท่านั้น แทนที่จะเป็นการปรับปรุงกลไกการจัดการหน้างานใหม่
1. ดำเนินการแมปเส้นคุณค่า (Value Stream Mapping) ก่อนติดตั้งหน้าจอ สมมติว่ามีโรงงานผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ในสถานการณ์สมมติที่มีเวลาในรอบการผลิต (cycle time) ไม่สม่ำเสมอในขั้นตอนการขึ้นรูป การเชื่อม และการประกอบ ในกรณีเช่นนี้ การติดตั้งบอร์ดคานบันจำนวนมากเพียงแต่ทำให้เห็นความวุ่นวายได้ชัดเจนขึ้นโดยไม่แก้ปัญหาใดๆ ควรใช้การแมปเส้นคุณค่าเพื่อระบุกระบวนการที่เป็นคอขวดและจุดที่มีการสะสมของงานระหว่างทำ (WIP) มากเกินไป จากนั้นจึงติดตั้งบอร์ดคานบันเฉพาะรอบๆ จุดคอขวดและสถานีที่เกิดข้อยกเว้น โดยทั่วไปแล้ว บอร์ดประมาณสามถึงห้าบอร์ดต่อสายการผลิตก็เพียงพอแล้ว การติดตั้งมากเกินไปจะทำให้ผลลัพธ์ไม่มีประสิทธิภาพ
2. จัดลำดับชั้นของเนื้อหาในคานบันแทนการยัดเยียดข้อมูลลงในหน้าจอเดียว ผู้บริหารต้องการเห็นประสิทธิภาพการใช้เครื่องจักรโดยรวม (OEE), อัตราการบรรลุแผนการผลิต และสาเหตุหลักสามประการที่ทำให้เครื่องหยุดทำงาน หัวหน้าทีมต้องการทราบใบสั่งงานปัจจุบัน ความเบี่ยงเบนของเวลาในรอบการผลิต และแจ้งเตือนเมื่อขาดแคลนวัตถุดิบ ส่วนพนักงานปฏิบัติการต้องการคู่มือการปฏิบัติงานมาตรฐาน (SOP) หรือคู่มือการปฏิบัติงานมาตรฐานอิเล็กทรอนิกส์ (ESOP) รวมถึงสถานะการยืนยันชิ้นงานแรก (first article confirmation) ควรนำเสนอข้อมูลทั้งสามหมวดหมู่เหล่านี้บนหน้าจอแยกกัน สำหรับสถานีการทำงานของพนักงานปฏิบัติการ แนะนำให้เปลี่ยนเอกสารกระดาษเป็น SOP แบบอิเล็กทรอนิกส์ ระบบควรทำหน้าที่ควบคุมเวอร์ชันเพื่อป้องกันไม่ให้คู่มือการทำงานที่หมดอายุถูกแสดงไว้หน้างาน
3. เริ่มการเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยวิธีการกึ่งอัตโนมัติ การเก็บรวบรวมข้อมูลแบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบต้องใช้การลงทุนสูงและใช้เวลานาน วิธีการที่ปฏิบัติได้จริงคือเก็บข้อมูลจากเครื่องจักรสำคัญโดยตรงผ่าน PLC ในขณะที่ใช้ปุ่มแอนดอน (Andon) หรือการสแกนบาร์โค้ดสำหรับสถานีงานที่ต้องใช้คน เพื่อให้สามารถแจ้งเหตุข้อยกเว้นได้ทันท่วงที คุณค่าของคานบันอยู่ที่การกระตุ้นให้เกิดการกระทำ ไม่ใช่ความสวยงาม
4. สร้างกลไกการตอบสนองต่อข้อยกเว้น หากไฟสีแดงบนบอร์ดคานบันไม่มีการดูแลเอาใจใส่ จะส่งผลเสียต่อขวัญกำลังใจมากกว่าการไม่มีบอร์ดเลย ควรรองระดับการตอบสนองและกำหนดกรอบเวลา เช่น กำหนดให้หัวหน้าสายการผลิตต้องเข้าพื้นที่ภายในสามนาที และฝ่ายวิศวกรรมกระบวนการต้องเข้าแทรกแซงภายในสิบนาที ผลลัพธ์ของการตอบสนองต้องถูกป้อนกลับเข้าสู่บอร์ดคานบันเพื่อสร้างวงจรปิด เมื่อกลไกนี้ทำงานได้อย่างราบรื่นแล้ว จึงค่อยดำเนินไปสู่การวิเคราะห์ข้อมูลและการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง
5. เลือกโซลูชันโดยพิจารณาจากความยืดหยุ่นในการขยายตัว เนื่องจากสภาพแวดล้อมหน้างานมีความซับซ้อน โซลูชันที่เลือกต้องเข้ากันได้กับโมดูลต่างๆ เช่น ESOP, แอนดอน และการจัดการ WIP การเพิ่มฟังก์ชันในอนาคต เช่น การตรวจสอบสถิตไฟฟ้า (ESD) หรือการเชื่อมต่อเครือข่ายอุปกรณ์ ไม่ควรมีผลกระทบจนต้องทำการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทั้งหมด
แนะนำให้ทดลองนำโซลูชันไปใช้กับสายการผลิตเพียงสายเดียวก่อน เพื่อตรวจสอบวงจรปิด "การเก็บข้อมูล-การแสดงผล-การตอบสนอง-การทบทวน" ให้แน่ใจแล้วจึงนำไปขยายผลไปยังทั้งโรงงาน