คำตอบ: ความแตกต่างหลักอยู่ที่ว่าสถานะหน้างานสามารถสื่อสารเพื่อขับเคลื่อนการกระทำได้เองหรือไม่ การจัดการแบบ Kanban แบบภาพช่วยให้ตอบสนองต่อความผิดปกติได้ทันที ในขณะที่วิธีดั้งเดิมบันทึกข้อมูลไว้เพื่อการตรวจสอบภายหลังโดยบุคลากรเท่านั้น วิธีแรกจัดการกับการตอบสนองต่อปัญหาในทันที ส่วนวิธีหลังจัดการกับการเก็บรักษาบันทึกประวัติ
สมมติโรงงานอิเล็กทรอนิกส์แห่งหนึ่งที่มีแผนก SMT ในแนวทางดั้งเดิม หัวหน้าไลน์จะเดินตรวจสายการผลิตทุกชั่วโมง คัดลอกจำนวนผลผลิตและจำนวนข้อบกพร่องลงบนกระดานไวท์บอร์ด จากนั้นนำข้อมูลเข้าสู่ Excel ก่อนเลิกงาน การเปิดเผยปัญหามักล่าช้าครึ่งวัน จนกระทั่งพบในสัปดาห์ประชุมว่าเครื่อง pick-and-place เครื่องใดเครื่องหนึ่งมีอัตราการโยนชิ้นงานผิดปกติ หลังจากเปลี่ยนไปใช้การจัดการแบบ Kanban แบบภาพ แท็บเล็ตที่สถานีหรือจอขนาดใหญ่บนสายการผลิตจะแสดงความคืบหน้าของคำสั่งงาน สถานะผลผลิตผ่านไฟเขียว/แดง และสถานะอุปกรณ์ทันที เมื่อเกิดสัญญาณผิดปกติ ไฟจะสว่างและแจ้งเตือนไปยังหัวหน้าไลน์และวิศวกรกระบวนการ บุคลากรหน้างานสามารถดูได้ว่าต้องติดต่อใครหรือหยุดเครื่องใดได้ทันทีเพียงแค่เงยหน้ามอง
ในทางปฏิบัติ ความแตกต่างจะเน้นอยู่ที่สามระดับ:
1. ความทันเวลาของข้อมูล วิธีดั้งเดิมพึ่งพาการป้อนข้อมูลด้วยมือ นำไปสู่การบันทึกที่ขาดหาย การแก้ไขย้อนหลัง และการนิยามที่ไม่สอดคล้องกัน การจัดการแบบ Kanban แบบภาพเชื่อมต่อกับข้อมูลจากอุปกรณ์และคำสั่งงานโดยตรง อัปเดตภายในไม่กี่วินาที และลดโอกาสในการแทรกแซงโดยมนุษย์
2. วิธีการตอบสนอง กระดานไวท์บอร์ดต้องใช้ "คนค้นหาปัญหา" ในขณะที่การจัดการแบบ Kanban แบบภาพทำงานบนหลักการ "ปัญหาหาคน" การกระทำเช่นการเรียก Andon คำเตือนขาดแคลนวัสดุ และการหยุดสายคุณภาพถูกฝังอยู่ในขั้นตอนการทำงาน ลดการพึ่งพาประสบการณ์ของหัวหน้าทีมแต่ละคน
3. การเชื่อมโยงกับคุณภาพ WIP วิธีดั้งเดิมทำให้ยากที่จะระบุตำแหน่งที่ Work In Process (WIP) สะสมอยู่ในกระบวนการเฉพาะ หรือกลุ่มวัสดุใดมีความเสี่ยงหมดอายุ การจัดการแบบ Kanban แบบภาพเชื่อมโยงสถานะ WIP จุดตรวจสอบ และคำแนะนำงาน ESOP (Electronic Standard Operating Procedure) เข้าด้วยกัน การติดตามคุณภาพเปลี่ยนจากการเอกสารทางกายภาพเป็นการแตะหน้าจอ
โดยเฉพาะเมื่อเลือกโซลูชัน อย่ามุ่งเน้นเพียงขนาดหน้าจอหรือเอฟเฟกต์แอนิเมชัน แต่ให้ยืนยันความสามารถสำคัญสามประการ ได้แก่เชื่อมต่อโดยตรงกับระบบอุปกรณ์และคำสั่งงานที่มีอยู่,กำหนดกฎการผิดปกติโดยบุคลากรหน้างาน, และwhether ระบบสามารถทำงานในท้องถิ่นได้ในช่วงที่เครือข่ายขัดข้อง
คำแนะนำสรุปเป็นประโยคเดียว: หากจุดเจ็บปวดคือ "การบันทึกไม่สะดวก" วิธีดั้งเดิมอาจเพียงพอ แต่หากจุดเจ็บปวดคือ "พบความผิดปกติช้าเกินไปและไม่สามารถกำหนดความรับผิดชอบได้" การจัดการแบบ Kanban แบบภาพก็คุ้มค่าที่จะนำไปใช้