คำตอบ: ความแตกต่างไม่ได้อยู่ที่ว่าข้อมูลนั้นมองเห็นได้หรือไม่ แต่อยู่ที่ว่าข้อมูลนั้นเป็นแบบเรียลไทม์และผูกโยงกับการปฏิบัติงานหน้างานหรือไม่ วิธีดั้งเดิมส่วนใหญ่พึ่งพาป้ายกำกับแบบคงที่และการป้อนข้อมูลด้วยมือ ในขณะที่การจัดการด้วยภาพใช้วิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์เพื่อแสดงสถานะของ WIP, ความผิดปกติของคุณภาพ, จุดสำคัญใน SOP/ESOP และข้อกำหนดการป้องกัน ESD แบบเรียลไทม์ เพื่อกระตุ้นให้เกิดการตอบสนองทันที
1. ความทันเวลาของข้อมูลแตกต่างกัน บอร์ด Kanban ดั้งเดิมและแผ่นงานกระดาษขึ้นอยู่กับหัวหน้าทีมในการอัปเดตตามช่วงเวลาที่กำหนด หลังจากมีการเปลี่ยนไลน์การผลิตหรือมีการแทรกคำสั่งซื้อเร่งด่วน การอัปเดตมักจะล่าช้าเกินกว่าสามสิบนาที การจัดการด้วยภาพมักจะเชื่อมต่อกับเทอร์มินัลที่สถานีงาน เครื่องสแกนบาร์โค้ด และสัญญาณจากอุปกรณ์ ปริมาณ WIP, ความผันผวนของอัตราผลผลิต และจุดคอขวดของสถานีงานจะได้รับการอัปเดตทันที ความผิดปกติของคุณภาพของ WIP จะถูกเปิดเผยทันทีโดยไม่ต้องรอการส่งมอบกะ
2. ความเข้มงวดในการบังคับใช้แตกต่างกัน วิธีดั้งเดิมพึ่งพาการฝึกอบรมและการตรวจสอบ ความผิดพลาดในเวอร์ชันของ SOP หรือสายรัดข้อมือ ESD ที่ตรวจไม่พบขึ้นอยู่กับความตื่นตัวของมนุษย์ การจัดการด้วยภาพจะส่งตรง SOP/ESOP ไปยังหน้าจอที่สถานีงาน ระบบจะออกเวอร์ชันอย่างสม่ำเสมอ หากการทดสอบ ESD ไม่ผ่าน สถานีงานจะแจ้งเตือนให้หยุดการทำงานทันที สิ่งนี้เปลี่ยนจาก "ข้อกำหนด" เป็น "จุดตรวจสอบที่ต้องปฏิบัติตาม"
3. การติดตามข้อมูลแตกต่างกัน บันทึกบนกระดาษทำได้ยากในการรวบรวม การสืบหาปัญหาคุณภาพต้องค้นหาผ่านเอกสาร การจัดการด้วยภาพจะทิ้งรอยประทับเวลาและข้อมูลของสถานีงานซึ่งสร้างเป็นห่วงโซ่กระบวนการ ในสถานการณ์สมมติที่เกี่ยวข้องกับโรงงานผลิตอิเล็กทรอนิกส์ คำร้องเรียนจากลูกค้าสามารถย้อนกลับไปหาเฉพาะกะและพารามิเตอร์ของสถานีงานได้
4. โครงสร้างต้นทุนในการดำเนินการแตกต่างกัน
แนะนำให้เริ่มจากสถานีงานที่มีจุดเจ็บปวดด้านคุณภาพของ WIP มากที่สุด โดยให้ความสำคัญกับโซลูชันที่สามารถเชื่อมต่อเข้ากับระบบบริหารระดับองค์กรขั้นต้นและข้อมูลอุปกรณ์ที่มีอยู่เดิม มุ่งเน้นไปที่สองสถานการณ์ที่มีความถี่สูง ได้แก่ การควบคุมเวอร์ชันของ SOP และการเชื่อมโยงกับการตรวจจับ ESD จากนั้นจึงขยายออกไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป