ระบบแอนดอนสำหรับการจัดการการผลิตในทางปฏิบัติคือ "ปุ่มเรียกขานเมื่อเกิดเหตุผิดปกติพร้อมตัวจับเวลาการตอบสนอง" ภายใน เมื่อพนักงานกดปุ่ม ระบบจะบันทึกตำแหน่งที่เกิดปัญหา ผู้รับผิดชอบในการแก้ไข และระยะเวลาที่ใช้ในการเข้าจัดการ ทำให้เกิดบันทึกตรวจสอบที่สมบูรณ์ แม้ระบบจะไม่ทำการซ่อมแซมอุปกรณ์โดยตรง แต่จะช่วยเปิดเผยต้นทุนแฝงที่เกี่ยวข้องกับการหยุดสายการผลิตและเวลาที่รอคอย การนำไปใช้สามารถดำเนินการตามขั้นตอนต่อไปนี้
1. กำหนดจุดกระตุ้นสัญญาณ ไม่ควรติดตั้งครอบคลุมทุกสถานีงานทันที แต่ให้เริ่มจากการเลือกกระบวนการที่เป็นคอขวดหรือจุดที่เกิดเหตุผิดปกติบ่อยครั้ง สัญญาณทั่วไป ได้แก่ การขาดแคลนวัตถุดิบ การแจ้งเตือนด้านคุณภาพ และการขัดข้องของอุปกรณ์ ซึ่งสอดคล้องกับไฟสัญญาณสามสีหรือปุ่มกดที่หน้าจอ
2. สร้างห่วงโซ่การตอบสนอง เมื่อมีสัญญาณแอนดอนถูกกระตุ้น ระบบต้องส่งต่อไปยังผู้รับผิดชอบที่กำหนดไว้โดยอัตโนมัติ เช่น หัวหน้าทีม พนักงานจัดเตรียมวัสดุ หรือช่างบำรุงรักษา อุปกรณ์แจ้งเตือนอาจเป็นหน้าจอสถานีงาน กระดาน Kanban ใน หรืออุปกรณ์เคลื่อนที่ ข้อกำหนดสำคัญคือต้องกำหนดให้ชัดเจนว่าใครเป็นผู้รับหน้าที่และกรอบเวลาที่ต้องเข้าไปจัดการ
3. ตั้งกฎการยกระดับการแจ้งเตือน หากเกินกำหนดเวลาตอบสนองแล้ว แจ้งเตือนจะต้องถูกยกระดับขึ้นตามลำดับขั้น ตัวอย่างเช่น หากงานยังไม่ได้รับการจัดการภายในห้านาที ให้ยกระดับไปยังหัวหน้า หากไม่ได้รับการจัดการภายในสิบห้านาที ให้ยกระดับไปยังผู้จัดการฝ่ายผลิต วิธีนี้ช่วยป้องกันสถานการณ์ที่มีการออกแจ้งแต่ถูกละเลย
4. รวบรวมข้อมูลเพื่อทบทวน รายละเอียดของแต่ละการแจ้งเตือน รวมถึงสาเหตุของการกระตุ้น ระยะเวลาในการตอบสนอง และผลการแก้ไข จะถูกบันทึกไว้ใน Kanban คุณภาพของงานระหว่างทำ (WIP) การประชุมรายสัปดาห์ควรใช้ข้อมูลนี้เพื่อระบุเหตุผิดปกติที่เกิดขึ้นซ้ำๆ และขับเคลื่อนการปรับปรุง
ข้อควรพิจารณาที่สำคัญ: ความเสี่ยงสูงสุดของระบบแอนดอนคือเมื่อการแจ้งเตือนกลายเป็นสิ่งไร้ผล ("กดแล้วไม่มีผลลัพธ์") กลไกการตอบสนองที่ไม่ได้ดำเนินการอาจส่งผลเสียต่อขวัญกำลังใจมากกว่าการไม่มีระบบใดๆ เลย นอกจากนี้ ระบบต้องมีการเชื่อมโยงข้อมูลเข้ากับระบบ MES ที่มีอยู่หรือระบบบริหารระดับองค์กรในส่วนต้นน้ำ เพื่อหลีกเลี่ยงการสร้างเกาะข้อมูลแยกส่วน แนะนำให้ทดลองใช้กระบวนการในขนาดเล็กก่อน เพื่อให้มั่นใจว่าการดำเนินงานเป็นไปอย่างราบรื่น แล้วจึงขยายไปสู่ทั้งหมด