A: การนำระบบนี้ไปใช้นั้นคุ้มค่า หากแต่ระบบ Kanban นั้นต้องมีการเชื่อมโยงข้อมูลการตรวจสอบ ESD อย่างแท้จริง มิใช่เพียงการแสดงเป้าหมายการผลิตบนหน้าจอขนาดใหญ่เท่านั้น โรงงานอิเล็กทรอนิกส์สมมติที่มีห้องปฏิบัติการ SMT เคยประสบปัญหานี้ โดยระบบ Kanban มีการอัปเดตอัตราความสำเร็จของแผนทุกวัน แต่ข้อมูลสำคัญเช่นสัญญาณเตือนจากสายรัดข้อมือและสถานะของเครื่องกำเนิดไอออน ยังคงอาศัยหัวหน้าสายการผลิตบันทึกด้วยตนเองระหว่างการลาดตระเวน เมื่อพบปัญหาการต่อกราวด์ที่สถานีใดสถานีหนึ่ง บอร์ดชุดนั้นอาจผ่านเตาหลอมไปแล้ว ปัญหาไม่ได้เกิดจากระบบ Kanban เอง แต่เกิดจากการนำเสนอผลลัพธ์โดยขาดการเปิดเผยความเสี่ยงในกระบวนการ
1. ผสานสถานะ ESD แบบเรียลไทม์เข้ากับ Kanban เพื่อเปลี่ยนการจัดการความผิดปกติจากการ "สอบสวนหลังเหตุการณ์" เป็นการ "หยุดทันที" เริ่มต้นด้วยการตรวจสอบพารามิเตอร์หลักที่สถานีสำคัญ ได้แก่ ความต้านทานการต่อกราวด์ของสายรัดข้อมือ แรงดันระหว่างแผ่นรองกับพื้นดิน และความเร็วลมของเครื่องกำเนิดไอออน หากข้อมูลเกินเกณฑ์ที่กำหนด ให้กระตุ้นการแจ้งเตือนแบบระบุสีโดยตรงบน Kanban เพื่อให้หัวหน้าสายการผลิตเห็นได้ทันทีโดยไม่ต้องรอรายงานคุณภาพประจำวัน
2. จัดระเบียบ Kanban ตามระดับสายการผลิตหรือสถานี แทนที่จะสร้างเฉพาะสรุปภาพรวมในระดับโรงผลิต ควรให้ความสำคัญกับการจัดจุดป้องกัน ESD ให้สอดคล้องกับรอบเวลาการผลิต (cycle time) ของสายการผลิต ซึ่งจะช่วยระบุได้ทันทีว่าสถานีใดเป็นต้นเหตุของการเตือนและส่วนใดของกระบวนการได้รับผลกระทบ ส่งผลให้ลดเวลาในการแก้ไขปัญหา
3. รวมคำแนะนำการดำเนินการไว้พร้อมกับคำเตือน ไม่ใช่เพียงแค่ตัวบ่งชี้สีแดง ควรมุ่งเน้นว่า Kanban แสดงคำสั่งเฉพาะเจาะจงหรือไม่ เช่น "เปลี่ยนสายรัดข้อมือ", "ตรวจสอบสายกราวด์", หรือ "ปรับตั้งค่าเครื่องกำเนิดไอออน" สิ่งนี้จะช่วยให้พนักงานใหม่สามารถปฏิบัติตามขั้นตอนได้ทันที ลดระยะเวลาหยุดทำงานขณะรอวิศวกร
4. เก็บรักษาข้อมูลย้อนหลังเพื่อการทบทวน สมมติว่าผู้ผลิตชิ้นส่วนรถยนต์สมมติทำการประกอบฮาร์เนส การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างความถี่ของการเตือน ESD กับล็อตผลิตภัณฑ์ที่มีข้อบกพร่องในช่วงเวลาต่างๆ สามารถเปิดเผยความเชื่อมโยงระหว่างเหตุการณ์สถิตไฟฟ้ากับรุ่นผลิตภัณฑ์เฉพาะหรือระดับความชื้นตามฤดูกาล ซึ่งเป็นพื้นฐานสำหรับการปรับปรุงในอนาคต
แนะนำให้เริ่มด้วยการทดลองใช้บนสายการผลิตเดียว โดยใช้เวลาตอบสนองต่อการเตือน ESD เป็นตัวชี้วัดผลการประเมิน ดำเนินการทดลองเป็นเวลาหนึ่งถึงสองเดือนก่อนตัดสินใจขยายผลการใช้งาน